Akersloot openingsbal

Eightball Boppers blogZoals de laatste 4, 5 jaar te doen gebruikelijk, mochten de Eightball Boppers het jaarlijkse festijn ‘Rock-‘n-Roll Street Akersloot’ openen op vrijdagmiddag 30 augustus 2019 om 16.00u. Dat betekende al vroeg vertrekken. Bovendien was Henk z’n bus in de reparatie, dus moesten we op pad met een gehuurd busje. Met slechts 2 mini-files waren we nog vóór 15.00u aanwezig om daar Ger (en Corina) te begroeten, die de PA zou bedienen. Na enkele jaren ellende-ervaring met foute PA’s namen we meestal onze eigen installatie mee, maar sinds vorig jaar heeft Ger de boel goed op orde in de tent, dus vertrouwden we op hem.

Bekende gezichten
Onze trouwe fan Jan van Manen was er natuurlijk ook al, want hij woont vlakbij, in Heemskerk. Jan vertelde na “Heart to Spare” nu een nieuwe favoriet te hebben, te weten “Dr. Velvet”. Natuurlijk stond die op ons lijstje, zelfs als eerste nummer. Verder waren er natuurlijk veel bekende gezichten uit de scene, met Piet en Gerda uit Boekel, Tonny Mikkers, Martien en Silly Verhoeve uit Zoetermeer, Adrie de Vries en Christien Giesbers. Na een korte soundcheck (altijd leuk als daar al mensen op beginnen te dansen) waren we ruim op tijd klaar. Om 16.00u stipt (daar is Riet niet flauw in, ze stond al bij mixer Ger klaar om haar beklag te doen, maar haar eigen horloge stond voor, dus niets aan de hand) stonden we omgekleed en wel klaar om onze eerste set te starten.

Eigthballenbak Boppers
Ook een stel kinderen stonden helemaal klaar op de dansvloer om zich uit te leven, met het gevaar omver geboogiewoogied te worden door volwassenen. Onze reputatie als Eightballenbak Boppers – goed voor alle kinderfeestjes - konden we weer gestand doen. Helaas hield de plaatselijke dansschool zich zoals elk jaar schuil tot het moment – na ons optreden – dat ze hun showdans hadden gedaan. Niettemin slaagden we erin om de dansvloer toch vol te krijgen. “Jullie snappen het tenminste,” kregen we na afloop te horen van enthousiaste dansers. “Goeie tempo’s, niet te snel, daarop kunnen we lekker dansen.” Tot onze verrassing stonden er vier sets van drie kwartier voor ons ingepland in het superstrak door Riet bewaakte schema. Geen probleem natuurlijk om die te vullen zonder één nummer te dubbelen, maar we waren een stuk langer zoet dan de bands die slechts twee sets ten gehore gaven.

Ook dit jaar waren er weer geruchten dat dit de laatste Rock-‘n-Roll Street in Akersloot was, omdat Henk Levering de boel wil verkopen. Hij is al lang pensioengerechtigd, heeft wat gezondheidsproblemen gehad en heeft z’n handen vol aan z’n solexverhuur. Wat ons betreft mag het evenement nog jaren duren, want we komen het met veel plezier elk jaar openen. We zullen het zien in 2020 of we onze vaste afspraak eind augustus kunnen voortzetten.

 

Lees ons hele blog.


 

Toute la scène à Lolliepop

Eightball Boppers blogOp hemelvaartsdag donderdag 30 mei 2019 kwamen we aan op het Lolliepop terrein na enig onnodig rondrijden in Zaltbommel, (nog zo gezegd: vóór het hotel met de Franse naam rechts). Tot grote ergernis van Henk blokkeerden de zoals gewoonlijk asociaal geparkeerde busjes van andere bands de ingang gruwelijk. Gelukkig hadden we alleen maar backline om te sjouwen, dus dat was zo gepiept.

3x getipt
PA eigenaar/mixer Hans kenden we van een eerder optreden op een bruiloft in Gemert. Hij had ons toen al verteld over het Lolliepop festival, waar hij altijd de PA verzorgt, en waar wij goed zouden passen. Uiteindelijk bleek de organisatie van liefst drie kanten getipt te zijn over de Eightball Boppers, en dat die toch eigenlijk wel een keer op Lolliepop thuishoorden. Daar had de organisatie blijkbaar drie jaar over nagedacht, wat ons betreft drie jaar te lang.

Too much Elvis entered the building
Bij onze aankomst waren de Wanderers aan het spelen in de grote tent en we waren blij verrast door het veelkoppige publiek dat er rondliep. Op het kleinere buitenpodium was het Blue Moon Trio bezig met spelen. Al met al héél veel Elvis muziek wat we hoorden, dus besloten we maar geen enkel Elvis nummer op onze setlijst te zetten: nog genoeg andere leuke liedjes. Omdat er veel dansvolk aanwezig was, dachten we maar te beginnen met veel dansbaar authentiek werk, zonder poppy covers.

Eightball Boppers blogVeel bekenden
Ondertussen troffen we steeds meer bekenden aan tussen het publiek, zoals Ron en Astrid, Jan van Manen uit Heemskerk, Tonnie Mikkers, Riny en Annelies, Piet en Gerda, Louis de Klerk, Cees en Marian, Bertus en Tonnie den Braber, BWC the Thunderbirds met Toon en Maria, en natuurlijk een flinke delegatie van Rockabilly Oss, inclusief president Twan; toute la scène rock-'n-roll était présent.

No retro
Het was wel weer eens een keer relaxed om niet zelf de PA te hoeven opstellen; we konden onze instrumenten en versterkers neerzetten en Hans ging aan de slag met het aansluiten van de microfoons en monitors. Hij was blij dat we niet eigen Shure SH55's (die retro modellen) hadden meegenomen, zoals veel andere bands, want die feedbacken (piepen) altijd heel snel en de geluidskwaliteit is minder dan de normale SM58's. Met z'n iPad had Hans de sound snel op orde, en gelukkig maar want een volledige soundcheck zat er niet in. Het geluid van het andere podium werd immers doorversterkt op de PA van de tent.

Eightball Boppers blog Moeder-strafpunten
Presentator Bob had na wat gesprekjes vooraf met ons een leuk introductiepraatje in elkaar gezet om ons aan te kondigen en deed daarbij en passant het verzoek voor These Boots. Dit was een presentator zoals een presentator hoort te zijn. Het extra T-shirt in de koffer tegen eventuele kou konden we laten zitten, want het weer was dermate opgeknapt dat het ronduit warm in de tent was. Dansers zweetten zich kapot, maar bleven gelukkig stug doorgaan. Ondertussen brachten we ook nog een verloren kind weer samen met z'n moeder – daarbij strafpunten uitdelend aan de moeder…

Volksliederen
Ondertussen kwamen er spontane verzoekjes vanuit het publiek los, zodat we toch weer een andere kant op bogen. Red Hot werd aangevraagd, het onvermijdelijke Huus Stût the Schudde (zelfs hier) evenals Dick Dale (korte versie) en Stray Cats. Om de teddyboy liefhebbers te plezieren deden we het anthem Old Black Joe, met daarachteraan het Rockabilly Rebel volkslied. Dat viel natuurlijk in de smaak bij Rockabilly Oss en enkele Eindhovense Rocking Rebels. Verder nog een meezingmoment met These Boots, het dansje bij 't Huus', enkele interactiemomenten met het publiek en zo vlogen de 75 minuten voorbij. Nog even een toegift met nog meer Stray Cats en toen konden we een mooi optreden met veel voldoening afsluiten.
Een Belgisch bandlid kwam na afloop speciaal nog vragen welk apart lied we als derde speelden, dat vond ie toch wel erg mooi. We moesten even diep nadenken, maar het bleek te gaan om No Heart to Spare van de Go-Getters.

Eightball Boppers blog Social talk en shoarmatent
Na afloop bekeken we nog even de Wieners op het buitenpodium en genoten we van de fraaie klanken van de Belgische formatie Slick Nick, met strakke blazers en een grappig bewegende zanger, met wat referenties naar Sy Cranstoun. Ook nog even social talk gedaan met het Belgische rockabilly opperhoofd Mark Sprex – je weet nooit waar het goed voor is. Daarna wilden we snel wat eten zonder de traditionele festivalhap te nuttigen. Uiteindelijk belandden we in Zaltbommel zelf nog bij een sfeerloze shoarmatent, waar we de schotels en de Magnums (de ijs, niet de champagne) ons lieten smaken. Tenslotte huiswaarts, bus uitladen en nog even bankzaken doen thuis.

 

Lees ons hele blog.


 

Quod erat demonstrandum – Veni vidi, vici

Op 4 mei 2019 hadden we een bijzonder optreden bij de Lex Legio Law Enforcement motorclub. Uiteraard een uitvloeisel van de Motorbeurs, waar de clubleden ons gezien hadden. Het was flink zoeken naar de boerderijcamping in De Meije bij Bodegraven, waar we belandden op een ongelooflijk smal kronkelweggetje, waarvan we niet dachten dat dat in Nederland bestond.
Eightball Boppers blog
Hier had de Lex Legio motorclub hun jaarlijkse bijeenkomst. Lex Legio is een Europese verzameling van mensen die gerelateerd zijn aan de politie en toch een 'outlaw' motorclub willen hebben. En eerlijk gezegd zagen we het verschil tussen de reguliere motorclubs en deze niet zo: rauwe kerels met bijna allemaal Harleys, helemaal vol getatoeëerd, met wilde baarden en de bekende zwarte leren vestjes met 'colors'. Er waren vooral representanten uit Engeland, Duitsland en Noorwegen, die allemaal hun clubvlag mochten ophangen in de kantine van de camping, waar het feest plaatsvond.

Neerlandia
De latijnse term Lex Legio betekent zoiets als het 'legioen van de wet' en ook alle afdelingen waren in het latijn benoemd, behalve "the Netherlands'. Dat had dan iets moeten zijn als 'Germania Inferior' of 'Gallia Belgica'. Maar toegegeven, dat klinkt allebei niet als Nederland. 'Neerlandia' dan? Ach, wat zou het, we zitten hier veel te veel Thierry Baudet uit te hangen met al dat latijns gebral.

Eightball Boppers blogGoocheldwerg en oorlogsstilte
Aanvankelijk zouden we om 20.00u starten, maar vanwege het volle programma werd dat vervroegd naar 18.00u. Omdat we eerst mochten mee-eten met het lekkere Indische buffet, werd dat toch ietsje later. Nu viel dat volle programma wel mee, want alle andere acts duurden maximaal tien of vijf minuten. Dat ging dan om een vuurspuugster, een goochelende dwerg en de onvermijdelijke strip-act. Daarnaast werden nog twee prospect-leden tot volwaardig lid geïnitieerd. Tijdens het ritueel met een hoog padvindersgehalte mochten ze hun officiële insigne – te plakken op de rug van het leren vestje - uit het water vissen.
Eigenlijk was het hoogtepunt van de avond de 2 minuten stilte tijdens de dodenherdenking. Dat was bijzonder omdat er zowel Engelse als Duitse clubleden bij aanwezig waren. Eightball Boppers blog

Drie vrouwen
Ofschoon er slechts drie vrouwelijke gasten waren op deze bijeenkomst (gerekend buiten de stripper), werd er uiteindelijk toch nog volop gedanst. Met name de Engelsen waren flink aan het boppen en zij waren ook zeer complimenteus naar ons toe na afloop. Het einde zou eigenlijk om 23.00u zijn, maar de stemming was inmiddels tot dusdanige hoogten gestegen dat de organisatie vroeg of we er nog een extra set aan wilden vastknopen. Omdat daar nog een geldelijke vergoeding tegenover stond, lieten we ons daartoe verleiden. Achteraf hadden we daar een beetje spijt van, want het hoogtepunt hadden we eigenlijk al gehad en beter zou het niet worden. Uiteindelijk werd het een ongelooflijk lang optreden tot 0.30u. Maar natuurlijk nog steeds zonder één nummer te dubbelen. Inclusief opbouwen en afbreken waren we liefst 8,5 uur zoet geweest op de ipsam sceleris.


 

Lees ons hele blog.


 

Akoestische radio in Berlicum

Op dinsdag 19 februari 2019 togen we naar Berlicum, om bij radiozender Lokaal7 enkele liedjes akoestisch te spelen, live tussen 19.00 en 21.00 uur. Dat betekende dat Bert enkele gitaarlessen moest verzetten en Willy zich enorm moest haasten na het werk. Ofschoon diverse Motorbeurs bezoekers toch écht dachten dat we professionals waren, hebben we allemaal nog gewoon een baan.
Eightball Boppers blogWe kregen een prima ontvangst door Pascal en Geert, met koffie en vlaai in de studio van de lokale Berlicumse radio Lokaal7. De sfeer was direct ontspannen, zonder gestress over opnametoestanden, maar gewoon het vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Dat is de instelling die ons wel bevalt.

Oude belofte
Ons bezoek was het directe gevolg van een afspraak uit 2015. Destijds, tijdens de lancering van onze dialect-CD 'Engsele gèn Engels' had Willy aan Pascal toegezegd een telefonisch interview te doen, maar was hij dit vervolgens glad vergeten. Ter goedmaking beloofde hij toen dat we een keer live in de studio zouden komen. Dat duurde vervolgens dus vier jaar voordat we die belofte inlosten.

Rockabilly Radio
Geert en Pascal zijn enkele jaren noodgedwongen verhuisd van de Geffense lokale radio naar Berlicum, onder meer door een gemeentelijke herindeling.
Elke week maken ze twee uurtjes "Rock-'n-Roll Greatest" radio, waarvan een uur omgezet wordt naar het Engels, zodat ze dat uit kunnen zenden op de internationale internetradio "Rockabilly Radio". En soms hebben ze muzikale gasten in hun studio. Wanneer dat bands zijn, wordt meestal de hele huiskamer leeggeruimd en vol met microfoons gezet. Met de Eightball Boppers deden we het anders – akoestisch. Dat betekende dat we in de kleine spreekcel plaatsnamen, waar het even behelpen was met half drumstel, contrabas en accu-gitaarversterkertjes. Maar met vier microfoons op ons gericht kwam het allemaal goed.

Nieuw album
Doordat we nog in de vibe van de Motorbeurs zaten, zaten alle liedjes er nog flink ingeramd en konden we twee superstrakke setjes neerzetten. Op verzoek deden we eerst de dialectnummers Huus stut te schudde en Gèlen Daf. Daarna konden we overgaan tot een soort pre-presentatie van het nieuwe album, waarbij we ook alvast de naam van het schijfje prijsgaven: Hugging the Curves.
Door alle energie die we produceerden werd het zo warm in de spreekcel dat de gitaarsnaren verliepen en Move Around zowaar lichtjes vals leek te worden. Dus moest daarna flink gestemd worden, wat Martijn de gelegenheid gaf om de CD presentatie op 11 mei te promoten en dames op te roepen om zich aan te melden voor een podium-performance met 8BB tijdens die avond.
De hele uitzending werd live gestreamd op YouTube en vervolgens ook op MixCloud gezet , zodat iedereen er nog steeds naar kan luisteren.

 

Lees ons hele blog.


 

Anders dan anders: MOTORbeurs 2019

Later dan ooit waren we alsnog geboekt voor de Motorbeurs 2019. Maar het was al duidelijk dat de organisatie een beetje verward was door alle doorgevoerde veranderingen en dat alles anders dan de voorgaande vijf jaren zou worden want géén “No Bike, No Glory” café. Vol verwachting togen we op donderdag 14 februari naar de Jaarbeurs in Utrecht. Ons podium zou kleiner worden dan anders, maar wat had de organisatie in petto voor ons? Het podium in de Biertuin klonk verwachtingsvol. De speeltijden waren in ieder geval korter, wisten we al, we hoefden namelijk pas te starten om 15.00 op donderdag en vrijdag en om 14.00 op zaterdag en zondag.

Eightball Boppers MOTORbeursErvaring
Eenmaal aangekomen bij de Jaarbeurs, na de gebruikelijke perikelen te hebben overleefd om überhaupt binnen te komen met onze spullen, bleek het een klein, laag podiumpje te zijn op een rare plaats neergezet (wéér richting standhouders en niet richting bar). Maar alla, we gingen er gewoon weer iets van maken en er was bier, dus alles zou goed komen. We moesten de organisatie er trouwens nog wel even op attent maken dat een band minimale levensbehoeften heeft zoals eten, drinken, een kleedkamer en stroom (!). Dat waren ze allemaal even vergeten. Nou ja, we zullen maar zeggen dat wij meer ervaring hebben op de Motorbeurs dan zij…

Paaldanseressen?
Die eerste donderdag was het nog vrij rustig met beursbezoekers. De trial demonstratie en de Globe of Speed waren in de directe nabijheid, dus die trokken nog wel veel belangstellenden die wij dan na elke demo probeerden vast te houden in de Biertuin. Maar er was toch een duidelijk gemis aan spektakel: geen paaldanseressen, geen vuurwerk, geen steile wand… Maar in plaats van het No Bike No Glory café wél een Arrow Classic Rock café podium, waar tot onze verrassing een hardrockband stond geprogrammeerd. Dat terwijl wij voorgaande jaren steeds kregen te horen dat het daar zachter moest... Hoewel het podium een kwartslag gedraaid was (wat wij al jaren aanbevolen, maar nooit werd gedaan) bleek het allemaal toch veel te hard te gaan voor de standhouders en kon de band alweer na twee sets op donderdag inpakken. De andere dagen zagen we dan ook een leeg podium in hal 11. 

Eightball Boppers MOTORbeursKam kapot
Op vrijdag troffen we weer veel vaste gezichten die elk jaar menig uurtje kapot slaan in de directe nabijheid van ons podium. Daar zitten bijna alleen maar gezellige, leuke mensen tussen, maar dit jaar hadden we er een paar die dat ‘kapot slaan’ iets te letterlijk namen. Bij een kleine ruzie om een stoel (hoe kinderachtig wil je het hebben?) vielen twee bakkeleiende kerels over het podium heen en beschadigden daarmee de contrabas van Henk aanzienlijk. Wij wilden om half vijf juist beginnen met de tweede set, maar troffen nog net de nasleep van de ruzie aan, waarbij een barmeisje de boel aan het sussen was (de beveiliging was nog nergens te bekennen…). Vervolgens raapte Henk de bas op en constateerde dat zijn hele kam (een houten staandertje waar de snaren op rusten) was afgebroken. Dat was een lelijke domper. Terwijl de daders al vertrokken waren zonder iets te zeggen over de schade, probeerden we bij een superlijm-verkoper die in de corridor stond de kam weer in elkaar te plakken. Dat zou voor zijn product wel de ultieme test zijn, want er staat een spanning van wel 50 kilo op zo’n kam. Bij de eerste poging spatte het ding bij het stemmen helaas alweer uit elkaar. Bij de tweede poging – de lijmman had nóg iets extra’s toegevoegd – leek het goed te komen en kreeg Henk de bas weer gestemd. Alleen… de kam zat er verkeerd op en moest omgedraaid worden; dat luistert nogal nauw. Maar toen knalde het ding alsnog uit elkaar, overigens op andere plekken dan de vorige keer, dus niets ten nadele van de superlijm, maar de hele natuurlijke stijfheid was gewoon uit het stukje hout verdwenen.

Buddy zonder bassie
Wat nu? Muziekwinkels in Utrecht boden ook geen uitkomst, want zo’n contrabaskam heeft niemand op voorraad liggen. Het bleek dat Willy’s gezinsleden Stef en Marian sowieso nog naar de MOTORbeurs zouden komen. Zij konden misschien de oude kam van Henk meenemen. Maar het was onbekend waar die lag, ergens in het oefenhok in Mill waarvan verder niemand een sleutel had. Dus dan maar plan C: de andere bas van Henk meenemen in de Suzuki Swift. Maar om vanuit Oss, via Mill en Rijkevoort naar Utrecht te komen ging nog wel even duren. Dus besloten we om maar een set zonder bas te spelen en Henk om te dopen tot leadzanger annex blazerssectie annex sambaballenschudder. Alle laagtonen van gitaren en drums een beetje opschroeven en gewoon gáán! Het begin was uiteraard wat onwennig, maar gaandeweg maakten we gemakkelijk een set van bijna een uur vol, inclusief kazoo en sambaballen en Buddy Holly zonder bassie (of Adriaantjeuhhhhh!). En het publiek leefde helemaal mee, al was het maar uit medelijden…
Om iets voor half 9 arriveerden Stef en Marian met de andere contrabas. Henk sloot ‘m vlug aan en zo konden we tot sluitingstijd 22.00 uur een stevige set neerzetten, Met name de langharige metalhead uit de Achterhoek was een goede, vrolijke gangmaker, die samen met Max de boel goed aan de gang kreeg. Zo eindigde een enerverend dagje toch weer met een hoogtepunt.

Feest op een gesloten beurs
Zaterdag leek een kort dagje te worden; met speeltijden van 2 tot 6 leek het wel een normaal optreden. Omdat we er toch waren, besloten we maar al om half 2 te beginnen; de Biertuin zat vol en waarom niet? Zo speelden we 3x tot het hele uur, wanneer de Globe of Speed piloten weer hun kunstje deden. Die waren echter om 4 uur klaar, waardoor we om kwart voor 5 aan een lange set begonnen die tot na 6 uur zou duren, want de bar in de Biertuin gaat niet dicht voordien (wat trouwens niet slim is). Het meezingen met These Boots ging beter dan ooit tevoren en de boel was weer goed los. Uiteindelijk was de hele beurs is al gesloten maar bij ons stonden ze nog volop te feesten en we want more te roepen. Met een tweede keer ACDC en Motörhead was het feest – inclusief Madness dansje – compleet. Toch hadden we ook deze dag weer een schadepost te melden, want een roll-up banner, die een beetje gammel was, maar nog prima te repareren, was vermoedelijk door een groepje bezoekers meegenomen. Waar kunnen we al die onkostenposten declareren? Kennelijk nergens...

Privé-feestje
’s Avonds moesten we nog door naar een privé feestje, waardoor we nog wat spul mee moesten nemen. Dat betekende weer een route langs diverse bewakers die deuren moeten openmaken. Henk was erin geslaagd om de bus voor deur 102 te krijgen, maar ondanks een goede afspraak gemaakt te hebben met een beveiliger, dachten we, kwam er helemaal niemand opdagen om de deur open te doen. Terwijl Willy op zoek ging naar een beveiliger, probeerde Bert tamelijk naïef om de deur te openen. Dat ging hel erg eenvoudig, maar de alarmbellen gingen wel af. Nou ja, dan kwamen ze tenminste wat sneller! En inderdaad kwam Willy toen met een bewaker aanlopen die zei; dat moeten jullie niet doen. Ja duh. Dan moet je wat sneller reageren.
Na een stop bij de Burger King (we hadden wel nieuwe Jaarbeurs-eetbonnen gekregen, maar die eettentjes sloten wél voortijdig…) konden we een tweede set muziekspul gaan opbouwen in Rijkevoort. Dat feestje duurde natuurlijk weer langer dan gedacht, met name voor Willy, die maar een paar uurtjes z’n bed zag.
Eightball Boppers blog
Krokodilbureaucraten
Ook de vierde dag begonnen we maar eerder dan de geplande 14.00 uur, omdat dat toch een beetje het drukste moment van de dag was. Elke keer tussen de Globe of Speed door speelden we een set. Het publiek was, anders dan op andere dagen, wat meer gereserveerd. Uiteindelijk bleef er een leuk clubje uit Gemert en een stel Amsterdammers over – naast vader en zoon Pluijgers natuurlijk - die de boel aan de praat hielden en ons tot ná 18.00 uur lieten spelen – toch wel leuk natuurlijk. Dat kwam trouwens ook door de bar, die maar bleef tappen. Net als op zaterdag waren de bezoekers vrijwel allemaal al uit het beursgebouw vertrokken en de stands al bijna afgebroken, maar wij hadden nog de die-hard liefhebbers voor ons.
Hoewel de bewakers bij de deuren ongelooflijke paarse krokodilbureaucraten bleken, geen moment wilden meedenken en supertraag reageerden met hun old-skool portofoons, waren we zondagavond eerder weg dan ooit tevoren. Dat kwam omdat we niet tussen andere dringende standhouders stonden, maar bijna een privé-uitgang hadden. Om 9 uur ’s avonds lagen we thuis languit op de bank, behoorlijk uitgeput.


 

Schalke '04 - 8BB : 0-1

Op zaterdag 20 oktober 2018 togen we naar Gemen-Borken, niet ver over de grens in Duitsland, feitelijk onder Winterswijk. Ter gelegenheid van het maandelijkse WaBu Live event in café Zur Wasserburg mochten we weer een Duits avontuur beleven.

Vooraf was het ons niet duidelijk wat voor gelegenheid dit was, maar een paar dagen van tevoren vroeg eigenaar Christoph ons of we al om 18.30 de spullen klaar konden hebben staan, want dan begon er een Bundesliga voetbalduel wat op het TV-scherm werd vertoond. Hmm, een voetbalcafé dus, dat gaf te denken: wat hebben die lui met rockabilly? We hadden een vrij stevige rockabilly set ingepland, maar die gooiden we dus maar even om naar een 'normale' all-round set met van alles wat. Dat bleek later een gouden greep. 
Maar goed, we moesten dus al om 16.00u op pad, om dwars door allerlei Duitse dorpjes met wegafsluitingen, via de Google Maps van Bert op tijd in Gemen aan te komen. Drie verschillende voetbalwedstrijden waren al op de schermen te zien en Zur Wasserburg bleek het honk te zijn van de plaatselijke Schalke '04 supportersvereniging. 

Pizzeria
Na de opbouw hadden we geen tijd meer voor de soundcheck, want Bert zat te kloten met zijn nieuwe delayapparaatje, dat alleen maar een knetterharde brom produceerde. Na een kwartier frotten kwam hij erachter dat hij de verkeerde adapter had aangesloten... Maar toen was de voetbalwedstrijd al begonnen. Dus besloten we maar, om 2,5 uur tijd te doden, een uitgebreid diner te gaan nuttigen, op kosten van Zur Wasserburg, bij de lokale Pinocchio pizzeria. Dat was weer lastig kiezen voor Henk met z'n koolhydratenvrije dieet, maar gelukkig voor hem stond er nog een maaltijd-kipsalade op het menu. Wat een verschil met voorheen, toen Henk groenvoer afdeed als iets voor konijnen... Vreemd genoeg kende deze Italiaan totaal geen desserts, zelfs geen ijs en koffie was voor de stagiair ook al een moeilijke bestelling die eerst achterin de zaak moest worden geverifieerd. Uiteindelijk konden er nog vier kopjes tevoorschijn worden getoverd (weliswaar niet vier dezelfde) met daarin een onbestemd zwart vocht.  

Nachsynchronisiert
Teruggekeerd bij Zur Wasserburg vreesden we het ergste, omdat Schalke thuis met 0-2 had verloren van Bremen, en iedereen wellicht teleurgesteld huiswaarts zou keren. Het tegendeel was waar: het café liep allengs vol, gelukkig niet met louter voetbalfans, maar met warempel ook een viertal rockabilly-achtige types.
Tijdens de soundcheck verklaarde één bezoekster dat het wel wat luider mocht; dat hadden we nog nooit meegemaakt! Maar daar is ze de rest van de avond schromelijk van teruggekomen, want ze zat - recht voor de boxen - soms zelfs met de vingers in haar oren...

Vanaf het eerste nummer toonde het publiek zich enthousiast en dat bleef zo de hele avond. Alleen het meezingen met "These Boots" blijft lastig voor Duitsers; waarschijnlijk is dit lied alleen in nagesynchroniseerde versie een hit geweest in Duitsland. Ook ons enige Duitse lied "Autobahn" kon bij één bezoeker geen goedkeuring wegdragen; kennelijk is de waardering voor Kraftwerk buiten Duitsland groter dan in hun eigen Heimat. Maar vooral onze covers van AC/DC, Green Day en Dick Dale ("Pulp Fiction war geil!") vielen goed in de smaak.
Niet alleen het publiek was vol lof, ook eigenaar Christoph was blij met ons, want hij vroeg ons direct terug voor een ander optreden tijdens het Borken That's Live festival, mei 2018.

Uiteindelijk werd het 04.00u 's nachts voordat we thuis waren, dus bleken we toch weer 12 uur onderweg geweest te zijn.

 


 

Een hoofdrol voor de catering

Een enerverend weekendje stond voor de Eightball Boppers op het programma op 8 en 9 september 2018. Zaterdagavond in Boxmeer tijdens het Food Truck Festival en zondagmiddag tijdens Rockin’ Wouw.

Allereerst stond op zaterdagavond het Boxmeerse Food Truck Festival op het programma. Dat dit evenement twee dagen duurde en wij op zaterdagavond pas om 21.00u stonden geprogrammeerd, baarde ons enigszins zorgen. Zouden er dan nog wel eetlustige mensen komen opdagen? We hadden nog geprobeerd te onderhandelen om de aanvang te vervroegen, maar dat was onmogelijk gezien de rest van de programmering. Eenmaal onderweg in de bus, met nog tijd zat voor de boeg, belde de organisatie waar we bleven… Het kan verkeren.

Dooie gemak
Eenmaal gearriveerd op het (fraaie) terrein van De Weijer, met mooi podium en leuk ingericht theaterachtig terrein, hadden we ons spul zo staan. Alleen toen moesten de PA jongens van De Weijer nog aan de gang. Dat ging volkomen relaxed, om niet te zeggen op hun dooie gemak. Qua kwaliteit van de PA hebben we wel eens beter gehad, maar ach, het moest toch allemaal niet te hard voor het eetpubliek.

Van de bank
Bij het omkleden konden we weer eens een keer genieten van een echte kleedkamer (van het Weijer theater), inclusief met peertjes omlijste spiegel en douches. Meestal belanden we namelijk in bierkelders, rommelzolders en opslaghokken. Vreugdevol hoogtepunt voor Martijn was de aanwezigheid van een schaal met Snickers en Twix; dat was helemáál lang geleden.
In het praatje vooraf met één van de organisatoren sprak hij de hoop uit dat wij een hoop publiek zouden meenemen. We wilden hem niet al te hard uit die droom helpen, maar als je zoals wij al meer dan 30 jaar aan het optreden bent, dan wil het niet meer zo lukken om zoveel mensen thuis van de bank te trekken voor een gig, ook al is die dicht in de buurt.

Eightballenbakboppers
We troffen het met het weer, want het bleek bijna een zwoele zomeravond te zijn, waardoor de publieksopkomst toch nog onverwacht hoog was. Aan het begin van de avond zagen we weer gebeuren wat ons vaker overkomt: kinderen die als eersten reageren op onze muziek en zich niet generen om voor het podium te komen dansen. Als Eightballenbakboppers konden we het kindervermaak voortzetten totdat het bedtijd was.
Minpuntje was de rooklucht van een of andere barbecue food truck, die de hele avond door bleef stoken. Dat betekende dat onze kleren na afloop weer eens ouderwets waren doordrenkt met een penetrante rooklucht; leuk voor het thuisfront!

2.5 motorbende
Zondag moesten we alweer vroeg uit de veren om in Wouw om 13.00 uur te kunnen aantreden voor Rockin’ Wouw. Dat betekende een weerzien met een heleboel bekenden, zoals onze eigen “motorbende”, bestaande uit tweeëneenhalf lid, te weten Carlo en Daniël (die de leren vestjes mogen/willen dragen) en Rob (prospect zonder hesje). Ook Hans en Jolanda en Marion uit Oud-Beijerland hadden een stel vrienden opgetrommeld, voor wie we nog niet lang geleden op een houseparty hadden gespeeld. En tenslotte Jan uit Heemskerk, die z’n scootmobiel weer had ingeladen en een flink eind zuidwaarts was gekacheld; hij lulde zoals gewoonlijk weer met iedereen aan. Sinds Akersloot had hij onze opnejlepkes op z’n nieuwe rock-‘n-roll t-shirt laten naaien. En natuurlijk kenden we organisatoren Walter en Niels, alsmede Maurice van café Donkenhof ook al langer dan vandaag.
Het is soms lastig om alle favoriete liedjes van iedereen te onthouden, maar we doen ons best: Hans – Ghostrider (ja, nu weten we het weer), Rob – Great Balls of Fire, Jan – No Heart to Spare, Carlo – alles van Stray Cats.

Ingewikkeld
Last but not least was boogiewoogie club the Thunderbirds weer in groten getale aanwezig. Helaas geen houten vloer, maar dansen gewoon op straat is ook best gezellig. Hoewel soms wel plaats gemaakt moest worden voor passerende Amerikaanse sleeën (en een misplaatste Opel Manta). Maria raakte nog verstrikt met de hak van haar schoenen in haar petticoat: waren de choregrafische acrobatische boogiewoogie-bewegingen letterlijk te ingewikkeld, of was de petticoat te lang?

Hete, jonge en ouwe honden
De Hot Dogs was de andere band op Rockin’ Wouw. Deze jonge honden spelen het bekendere rock-‘n-roll werk en afstemmen van repertoire was dan ook geen probleem; the old dogs van 8BB namen het onbekendere, maar wel dansbare rockabilly werk voor hun rekening, alsmede hun gebruikelijke ‘vreemde’ covers. Het bleek trouwens dat de Hot Dogs nog niet eens geboren waren toen de Boppers al op het podium stonden; dat is bijna meer dan een generatie verschil…
Speciaal voor de tafel met rockers en bikers deden we nog wat hardrock-related nummertjes zoals Ace of Spades, hoewel ze zelf juist om iets van ABBA vroegen. Dat bracht ons wel op een idee. Misschien een rockabilly cover maken van Waterloo? Of SOS?

Appelflappen
Rockin’ Wouw (net zoals vorig jaar samenvallend met de kermis in Wouw) was uitermate goed bezocht; het hoge bezoekersaantal verraste zelfs organistoren Walter en Niels, die vooraf wel flink reclame hadden gemaakt. Er was geen enkele wanklank tijdens deze prima georganiseerde dag, of het moet de onwel geworden oudere persoon zijn, waarvoor de ambulance moest opdraven. Maar ook dat werd goed opgelost volgens het (draai)boekje. Ook de catering in de kleedkamer was uitstekend verzorgd; dat maken we niet vaak mee. Van appelflappen bij de koffie tot worstenbroodjes, alwéér candybars, een soepje, een nasi/saté maaltijd en zelfs een toetje tot besluit. Dat zal de Jumbo sponsoring geweest zijn.

American Days
Verder hadden we weer eens van doen met een gastzanger, wat altijd welkom is. Fonzy Reno bleek maar één Elvis nummer gemeenschappelijk met 8BB te hebben (Blue Suede Shoes), dus probeerde hij het later op de middag nog eens met de HotDogs. Op dat moment zaten de Boppers echter alweer in de bus huiswaarts.
Uit diverse hoeken van het publiek kregen we veel waardering; mensen die betrokken zijn bij de organisatie van American Days in de buurt (Lepelstraat en Wernhout) zeiden dat we vast en zeker daar moesten komen spelen. We wachten af…


 

Aber bitte mit Sahne

JULI 2017 - De trip naar Hamburg op 6 en 7 juli stond weer bol met onverwachte situaties. We waren uitgenodigd voor twee optredens in het Drafthouse in St. Pauli en voor een autoclubfeest in Quickborn door Mickey West, eigenaar van de BoomChickaBoom vintage kledingwinkel in St.Pauli, die ons vorig jaar in de Logo in Hamburg had gezien.

Allereerst werd de reistijd danig verlengd door vakantieverkeer en baustellen. Een uur in de file viel ons ten deel. Dat ongemak werd grotendeels teniet gedaan door de geweldige muziek op de Duitse radio van met name Udo Jürgens met zijn onvergetelijke lied “Aber bitte mit Sahne”. We waren compleet gebiologeerd door het woord ‘ Konditorei’, wat hierin voorkwam. Dit lied zou ons blijven stalken dit weekend.

Direct een bon
Bij aankomst bij de BoomChickaBoom vintage kledingshop van Mickey West in St.Pauli stonden we even onbetaald op een betaalde parkeerplaats; “Oh de parkeerpolitie komt hier 1x per week langs en ze zijn gisteren nog geweest,” zei Mickey. Maar na nog geen kwartier hadden we al een prent te pakken. Om daarna van een klant in de winkel te horen ”Oh, maar ze komen hier 3x per dag langs en als je na een uur nog niet betaald hebt, geven ze je nog een bon.” Gelukkig zijn de bonnen in Duitsland niet zo duur als in Nederland; in feite liggen ze op het niveau van het normale parkeertarief in Nederland! Dat wil zeggen een Euro of 15.

Shutuppa ya face
Na de koffie was het tijd voor een warme maaltijd die we nuttigden op de hoek van de straat bij de Italiaan, waar, naar later bleek – de plaatselijke Hell’s Angels afspreken om hun al dan niet snode plannen te bespreken. Waarbij de Italianen met hun mafia achtergrond klaarblijkelijk ook een duit een het zakje doen. Wij ervoeren het opdringerige aanbieden van allerlei ongewenste gerechten als onprettig, terwijl ook het gebedel om een fooi bij het afrekenen ronduit gênant was. Terug bij BoomChickaBoom wilde Willy nog een T-shirt kopen, maar uiteindelijk schonk Mickey ons vier dezelfde shirts, zodat wij mooi promotie konden maken voor zijn merk. Een uitgebreide fotosessie in het winkeltje volgde hierop, wat Mickey meteen op Facebook postte (hij is redelijk socialmediaverslaafd en kan geen vijf minuten zonder zijn mobiel te checken).

Natte strafcel
Vervolgens wees Mickey ons de weg naar ons onderkomen voor de nacht, een appartement vlakbij de Reeperbahn, waar volgens Mickey sinds de jaren 70 geen onderhoud meer aan gepleegd was. Wat we aantroffen was een drietal voormalige peeskamertjes, waar de smoezeligheid vanaf droop. Martijn koos voor de veilige optie, een kamer met laminaatvloer zonder bed, waar alleen een kunstnagel van een onbestemde dame was blijven liggen. Bert had een meer beduimeld kamertje inclusief bed, waar hij uiteindelijk besloot niet op te gaan liggen. Willy en Henk troffen het toppunt aan: de “rode kamer”, waar in de hoek nog een schavot stond, om de SM-klanten eens lekker flink onder handen te nemen. Achter een gaas met prikkeldraad was kennelijk een voormalige natte strafcel, compleet met ringen aan de muur om de klantjes vast te ketenen. Maar alles in dermate deplorabele staat, dat elke aanraking al een gevaar op besmetting op zou leveren. En elke vlek op tapijt of muur was verdacht. Als er een spermatozoïdekever bestond, dan had ie vast en zeker in deze kamer geleefd.

Mit mir spielen
Aangezien we niet dichterbij het Drafthouse konden parkeren dan precies voor ons slaapadres, moesten we al ons (niet of niet-best-rollend) zware materieel over zo’n 150 meter kinderkopjes slepen. En permanent ‘bewaking’ bij de bus houden, want hoe je ’t ook wendt of keert, het blijft een louche buurt. Desondanks oogde het St.Pauli horeca-pleintje best gezellig, met veel terrassen, waar de WK wedstrijd België-Brazilië bezig was. Tijdens het sjouwen werd Bert nog aangesproken door een straatprostituee, waarop hij zei “Ich muss Musik spielen”. Haar antwoord was: “Du sollst mit mir spielen!” Na het uitladen moest Henk een parkeerplaats zoeken voor de bus, want die kon niet voor het slaapadres blijven staan. Dat was nog een hele tour, want parkeren in St.Pauli is een crime. Uiteindelijk offerde Mickey West zijn eigen parkeerplek maar op.

Stoffel de PA man
Bij de opbouw moesten we wachten op de geluidsman Stoffel, die de boel zou aanzwengelen. Dat werd een lange zit, want hij kwam maar niet opdagen. Groepen zatte Engelsen kwamen het Drafthouse al binnen, maar vertrokken ook weer voordat we gespeeld hadden. De aanwezige PA had z’n beste tijd ook gehad, want er waren nog acht kanalen beschikbaar, waarvan er twee kapot waren. Behalve 4x zang hielden we dus nog weinig over. Bassdrum en contrabas hadden het geluk nog uitversterkt te worden. Met een aanvangstijd van half twaalf kwam Stoffel uiteindelijk om 23.25 uur opdraven om het ‘vooruit’ en de monitors te regelen. Na een korte soundcheck van 10 minuten besloten we maar om meteen door te gaan en binnen no-time was de hele Stoffel weer verdwenen en hebben we hem nooit meer teruggezien. Leuk als we halverwege nog iets anders wilden! Dat was gewoon onmogelijk. Later hoorden we dat hij op zo’n avond liefst 12 PA’s moet bijhouden, wat natuurlijk een belachelijke taak is.

Bierfietsen
Het Drafthouse moet het niet echt hebben van rockabilly-publiek, maar meer van passerende toeristen (die er trouwens een heleboel zijn in Hamburg – het lijkt potdomme Amsterdam wel, met al die vrijgezellenfeesten en bierfietsen). In het gangetje met drie kroegen bleek het Drafthouse de grootste tent te zijn, maar ook de verst gelegen, waar het al snel leeg eruitziet, ook al zijn er net zo veel mensen als in de kleinere kroegen in het gangetje, waar ook live-bandjes stonden, zij het met een heel andere stijl en met wisselende kwaliteit. Er werd wel volop geswingd op de dansvloer, vooral op de bekendere deuntjes natuurlijk, zoals Rehab, Lonely Boy en Whole lotta Rosie. Leuk om te zien was dat een Deen helemaal uit z’n bol ging van het gitaarwerk van Bert.

Einer geht noch
Oorspronkelijk zou het plan zijn om twee sets te spelen vanaf 23.30, maar vervolgens hoorden we dat alle bands tot 3 uur speelden. Daar hebben we dus ook maar gehoor aan gegeven, omdat we er nu eenmaal toch waren. Aan het einde van de derde set was daar het onvermijdelijke “Einer geht noch” waarna er nog een flinke toegift van een nummer of vier volgde; ook daarop werd nog volop geswingd, o.a. door een tweetal aanstekelijk bewegende dames, gekleed in vintage stijl (klanten van Boom Chicka Boom natuurlijk) die Hounddog aanvroegen.

Konditorei
Aangezien de apparatuur na het optreden niet in het Drafthouse kon blijven staan, omdat men daar de volgende dag pas om acht uur ’s avonds zou openen, moesten we om half vier ’s nachts de route over de kinderkopjes weer opnieuw afleggen met ons materieel, dwars tussen alle zatlappen en “nutten” door. Vervolgens de trap opslepen en in het keukentje parkeren, rekening houdend met andere ‘nomale’ bewoners van het huis. Om 4.10 konden we beginnen met luchtbedden oppompen, want niemand waagde zich aan de bedden. De muziek van de Hans-Albers-Platz ging nog vrolijk door tot 5.00 uur ’s ochtends en daarna konden de Boppers het moede hoofd eindelijk te rusten leggen.
De volgende ochtend kon niemand meer slapen na tien uur, waarschijnlijk om niet langer dan noodzakelijk in dit ontaarde appartement te verblijven. Op zoek naar een ontbijt kwamen we op de echte Reeperbahn terecht, alwaar een heuse Konditorei uitkomst bood. Nu beleefden we in levenden lijve waar Udo het over had. En tatsächlich, toen we voor het zoete broodje als nagerecht gingen, vroeg de vrouw achter de toonbank ”Möchten Sie das mit Sahne?”

Beatles
Daarna was het even flink spoorzoeken om de Beatles monumenten op de Reeperbahn te vinden. Een verzameling blikken contouren met een raadselachtige vijfde persoon op een afstandje stelde ons voor vraagtekens. Datzelfde gold voor de niet meer bestaande Star Club, die alleen nog maar met een zwaar verborgen plaquette in een duister zijsteegje wordt herinnerd. Vervolgens belandden we op onze toeristische tocht bij de haven, waar we het jaar ervoor ook al waren geweest (inclusief busrondrit en wandeling door de historische Emstunnel) maar toen in de bittere kou en met veel minder toeristen. Dat was rond 15.00 wel het sein om het toeristische gedeelte af te sluiten en de bus terug te halen om de spullen weer in te laden.

Eightball Boppers Barn BoysSmeerput
Dus weer met alle cases de trap af, de bus in en terug naar BoomChickaBoom om de sleutel terug te brengen. Mickey stond al naar ons uit te kijken; we hadden schijnbaar te lang niet van ons laten horen, en hij had ons al om 12.00 verwacht. Na uitgebreide bedankjes gingen we op weg naar een niet geheel duidelijke plek ten noorden van Hamburg, waar de car club ons zou verwelkomen. Ergens ten noorden van Hamburg, in the middle of nowhere tussen de dorpen Quickborn en Norderstedt (zoek maar op) stond een boerderij die geheel omgebouwd was tot garage annex clubhuis. Beland op een zandpad en de vertwijfeling nabij, zagen we gelukkig in de verte een schim van een Amerikaan, waardoor we wisten dat we toch goed zaten. De Barn Boys hadden het dik voor elkaar. Een American style halfronde showroom garage was geheel nieuw opgetrokken en er waren liefst drie grote sleutelruimtes compleet met smeerput. Enkele van hun juweeltjes stonden daar natuurlijk bij te pronken, zoals enkele fraaie hot rods, pick-ups een super verlaagde VW Bully bus met camperruitjes langszij, hoe heet zo’n model ook alweer?

Echohal
Hoewel er elders op het boerderijcomplex complete PA’s lagen opgeslagen, moesten wij het doen met twee boxjes, zonder subwoofer, en dat terwijl de discotheek daar wél over beschikte. Dat was een beetje magertjes en Henk moest dan ook alles uit zijn eigen baskasten persen om de echohal met wat laag te vullen, zonder dat hij daar zelf overigens iets van hoorde.
Eightball Boppers Barn BoysWe waren veel te vroeg gearriveerd en hadden na het opbouwen ruim de tijd om het ons aanbevolen restaurant te bezoeken, wat inderdaad niet slecht was. We prefereerden dat boven de worsten van onzeker allooi die op het feest gebraden werden.

Pop covers
De Barn Boys hadden zo’n 200 gasten opgetrommeld en aanvankelijk zouden we van 8 tot 10 spelen, werd ons verteld. Dat klonk ons raar in de oren, en uiteindelijk werd het dan ook gewoon 8 tot 12, zodat we toch nog redelijk op tijd huiswaarts konden keren. We hadden ons voorgenomen hier flink uit te pakken met pure rockabilly; de muziekstijl uit de discotheek sloot hier prima op aan. Maar allengs werd duidelijk dat de “pop covers” het beste in de smaak vielen. Een verzoek om Tainted Love nogmaals te spelen hadden we nog nooit eerder gehad. Naarmate de avond vorderde werd er meer en meer gedanst en ook hier waren de Zugabes op het eind onvermijdelijk. Na afloop toverde een van de organisatoren, volgend op een gesprekje met Willy, nog een keer ons themalied van dit weekend uit de discotheek: Aber bitte mit Sahne.
Na uitgebreid te zijn uitgezwaaid zette Henk weer koers naar Nederland voor een lange nachtelijke rit . Zoals gebruikelijk lag de rest weer binnen no-time te slapen, maar sleurde dappere Henk, gedreven door wat Red Bull, ons binnen vijf uur en zelfs zonder koffiestop naar huis. Uiteraard was het alweer licht toen we onze eigen, vertrouwde, en vooral schone slaapkamer konden opzoeken.